Author: Mark

“Similar situations occur, even recur frequently, in the artistic communities around us. A film or theatre production, as we know, requires a soundtrack. This is the perfect moment when a musician or composer must grapple not only with their imagination but also with certain top-down priorities established by the director or script of the work in progress. And this is where “chance” comes into play, causing the entire endeavor to fail. Despite a completed soundtrack or work on it, the film is never made, never completed.

A soundtrack either ends up on the artist’s archive shelf or appears as “lost and unused” audio material. Another possibility is to retrieve set-aside recordings and give them new life—either by referencing their original context or by using them in a completely different way.

In between all this comes A Yellow Minute – a new title in the phonography of Mark Vernon, an artist working with sounds found on tapes, field recordings created with the help of primitive electronics, transforming them into his own acousmatic audio world.

Originally intended as a soundtrack for a horror film that never materialized. Although recorded over a decade ago, time has not taken its toll – there’s no loss of quality in these backing tracks, fragments, or loops. Pulled from the past, revived, and enriched with “contemporary” additions, combined with Vernon’s expansive imagination, the result is A Yellow Minute.

An elegantly composed, forty-minute journey (divided into 11 parts) into the darkened recesses of the self, not far removed from the original premise of this material. It’s like coming face to face with inner, imagined insecurities—or perhaps “half-nightmares”—which are here visualized in the form of sound. It’s incredible how directly they assert their presence in the stereo spectrum—a certain personality that imbues the whole thing with a strange aura of uncanniness. It’s not fear, though some might call it that, but rather an invitation to exploration, a personal confrontation.

The opening minutes of the album greet you with dissonant feedback and hushed terrain sounds from an uncertain distance, and the whole thing begins to play as if played backwards—anything could happen. The low, hypnotic purr of a cat trying to catch drops of falling water and its owner humming something under her breath startle you—the tension mounts, amplified by circling, spectral drones.

Mark used “bottled feedback”—feedback generated by bottles—as one of his recording methods, and he did it brilliantly. Just listen to the second half of “A Discrete Diaspora of Mold,” where the drinking sound we hear comes not from outside but from inside the container—our gray matter is scattered by the overload of stimuli.

A visible, and at times even highlighted, element of A Yellow Minute is the author’s use of what sounds particularly apt in English: “crude electronics.” Yes, all those raw, analog twists and turns, oscillator-like processes—they break out of space. Devoid of reverberations and echoes, they exude their power here and now, adding an electric edge to the whole.

The ubiquitous field recordings themselves don’t just recreate the surroundings, but also reproduce sounds heard in the house, kitchen, and immediate surroundings, appearing suddenly, heightening the ever-increasing atmosphere. The whole thing takes on a strange narrative, a slow-motion action that unfolds at its own pace all around us.

By introducing the element of the human voice, Mark adds another layer to this story – The Animal Whose Ear It Is begins with the recorded breathing of a running man, or perhaps fleeing from something. Yes, that dune glow that seeps around.

And “A Yellow Minute” isn’t our protagonist’s first foray into film music. His work with sound, broadly defined, encompasses record releases and radio work, and he’s already touched upon film, composing soundtracks for example, for ” Tape Letters from the Waiting Room .” It’s no surprise, then, that this latest release reeks of film soundtracks, even though it is not entirely one. It only proves how versatile and freely he moves in the realm of audio, telling us paranormal tales, as in the short “Rinsing the Bones.” The analogue squiggle around his neck is a witness, I don’t know if it’s the sound of chopping wood or something else, accompanied by a terrified woman sighing, trying to catch her breath. The pounding on the door and those slashes in the air, like blows being delivered… someone slams the door, leaving the room. The spectral, slightly suffocating electronics, reminiscent of Andrew Liles’s best, early releases, are very much in place here. Its subdued sound, and the sparkling frequencies at the edges, only add to the supernatural effect. It’s truly worthwhile to compose such “soundtracks” without actual visuals; your imagination will reward you.”

Marek “Lokis” Nawrot, Anxious Magazine (translated from the original Polish).

“Podobne sytuacje zdarzają się, wręcz  powtarzają nagminnie w otaczających nas środowiskach artystycznych. Powstający film czy przedstawienie teatralne jak wiadomo potrzebuje oprawy dźwiękowej tzw. soundtracku. Jest to doskonały moment, w którym muzyk, kompozytor musi zmierzyć się, nie tylko z wyobraźnią, ale i z pewnymi odgórnie narzuconymi priorytetami ustanowionymi przez reżysera, czy scenariusz powstającego dzieła. I tutaj wkracza do akcji „przypadek losowy”, który powoduje, że całe przedsięwzięcie spala na panewce. Pomimo gotowego soundtracku czy pracy nad nim, film nigdy nie powstaje, nigdy nie zostaje ukończony.

Ścieżka dźwiękowa albo trafia na archiwalną półkę artysty, albo ukazuje się jako „stracony i niewykorzystany” materiał audio. Inną możliwością jest sięgnięcie po odłożone nagrania i nadanie im nowego życia – czy to w nawiązaniu do oryginalnego kontekstu, czy poprzez wykorzystanie ich w zupełnie inny sposób.
Pomiędzy tym wszystkim pojawia się A Yello Minute – nowy tytuł w fonografii Marka Vernona, artysty pracującego z dźwiękami znalezionymi na taśmach, terenowymi nagraniami, powstałymi przy pomocy prymitywnej elektroniki, transformujących je we własny akusmatyczny świat audio.

Oryginalnie przeznaczony jako soundtrack do horroru, który nigdy nie powstał. Choć nagrania i rejestracja odbyły się ponad dziesięć lat temu, czas nie odcisnął na nich piętna – nie ma tu mowy o utracie jakości tych podkładów, fragmentów czy pętli. Wyciągnięte z przeszłości, ożywione na nowo i wzbogacone o „współczesne” dodatki, w połączeniu z ekspansywną wyobraźnią, którą Vernon niejednokrotnie już nas zaskakiwał – dają efekt w postaci A Yello Minute.

Elegancko skomponowana, czterdziestominutowa przejażdżka (podzielona na 11 części) w głąb przyciemnionych zakątków jaźni, nieodbiegająca zbytnio od pierwotnego założenia tego materiału. Jakby stawanie twarzą w twarz z wewnętrznymi, wyimaginowanymi niepewnościami – czy może „półkoszmarami” – które tutaj zostają zwizualizowane w postaci dźwięku. Niesamowite jest to, jak bezpośrednio zaznaczają swoją obecność w spektrum stereo – pewna osobowość, która nadaje całości przedziwną aurę niesamowitości. Nie jest to strach, choć niektórzy mogliby tak to nazwać, lecz raczej zachęta do eksploracji, osobistej konfrontacji.

Otwierające minuty wydawnictwa witają cię dysonansowym sprzężeniem i przyciszonymi odgłosami terenowymi dobiegającymi z niepewnej oddali, a ogół zaczyna odtwarzać się niczym puszczony od tyłu – wszystko może się zdarzyć. Zaskakuje niskie, hipnotyczne mruczenie kota, który próbuje złapać krople spadającej wody, oraz jego właścicielkę, podśpiewującą coś pod nosem — napięcie rośnie, wzmacniane krążącymi, widmowymi dronami. 
Jako jedną z metod rejestracji materiału Mark wykorzystał “bottled feedback” – sprzężenie zwrotne generowane z użyciem butelek – i zrobił to w sposób fantastyczny. Posłuchajcie choćby drugiej połowy A Discrete Diaspora of Mould, kiedy dźwięk picia, który słyszymy, dochodzi nie z zewnątrz, lecz z wnętrza naczynia – szare komórki rozbiegają się z nadmiaru bodźców.

Widocznym, a momentami wręcz uwypuklonym elementem A Yello Minute jest sięgnięcie przez autora po to, co po angielsku brzmi wyjątkowo trafnie: “crude electronics”. Tak, te wszystkie surowe, analogowe zakrętasy, oscylatorowe pochody — wyłamują się z przestrzeni. Pozbawione pogłosów i echa, emanują swoją mocą tu i teraz, dodając elektryczności do całości.

Same, wszechobecne, nagrania terenowe nie kończą się tylko na odtworzeniu otoczenia, ale i również reprodukują odgłosy słyszane w domu, kuchni, najbliższym otoczeniu, pojawiając się znienacka, podkręcając wciąż narastająca atmosferę. Całość nabiera przedziwnej narracji, spowolnionej akcji, która w swoim tempie rozgrywa się dookoła nas.
Wprowadzając element głosu ludzkiego Mark dobudowuje kolejny poziom w tej opowieści – The Animal Whose Ear It Is toczy swój początek od zarejestrowanego oddechu biegnącego mężczyzny, czy może uciekającym przed czymś. Tak tej wydmowej poświaty, która sączy się dookoła.

A Yello Minute nie jest pierwszym spotkaniem naszego bohatera z muzyka filmową. Jego praca z szeroko rozumianym dźwiękiem obejmuje wydawnictwa płytowe i działalność radiową, a z filmem spotkał się już wcześniej, przygotowując soundtrack np. do Tape Letters from the Waiting Room. Nic więc dziwnego, że najnowsza pozycja pachnie podkładem filmowym, choć tak do końca nim nie jest. Udowadnia tylko jak wszechstronnie i swobodnie przemieszcza się w krainie audio opowiadając nam paranormalne nowele, tak jak w krótkim Rinsing the Bones. Zaciskający pętle na szyi analogowy zakrętas jest świadkiem, nie wiem, czy to odgłos rąbanego drewna, czy czegoś innego w towarzystwie przeraźliwie wystraszonej kobiety, wzdychającej, próbującej złapać oddech. Dobijanie się do drzwi i te cięcia w powietrzu, jak zadawane ciosy… ktoś trzaska drzwiami opuszczając pomieszczenie. Spektralna, lekko dusząca  elektronika, która przypomina najlepsze, wczesne wydawnictwa Andrew Lilesa jest tu bardzo na miejscu. Jej przygaszone brzmienie, a iskrzące się na krawędziach częstotliwości dodają tylko nadnaturalnego efektu. Naprawdę warto komponować takie “soundtracki” bez faktycznego obrazu, wyobraźnia ci to wynagrodzi.”

“Mark Vernon goes to extreme lengths to damage his own tapes for his Magneto Mori series. First, he combines them in a box with magnets that erase random portions. Then, he buries them for days. The first two installments subjected recordings from Kilfinane, Ireland and Vienna, Austria to this artificial distress. Now, he has asked residents of Brussels, Belgium to describe their earliest childhood memories and treated the results in the same way. The first sound we hear is Vernon’s shovel recovering the buried recordings. Then, disembodied voices cut in and out, telling stories that never quite reach their conclusion. Sounds of the city interrupt its inhabitants like a specter arising from their recollections. The result is eerie, foreboding, and captivating, perfectly summarized by the testimony of one contributor: “The Brussels I knew from my own childhood was a different city from this. It was dark and lonely, and full of ghosts and unspoken threats.” “

Matthew Blackwell, The Best Field Recordings on Bandcamp, September 2025.